Tijdens een langdurige buitenlandse reis in Amerika werd mijn camera gestolen. Als reactie daarop begon ik schetsen en tekeningen te maken van mijn reisindrukken. Daarmee werd mijn beeldend vermogen gewekt.
Jaren later studeerde ik aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg en aan de AKI te Enschede. Aan de AKI studeerde ik af in 1994 met als afstudeerrichting fotografie. Na een periode van zwart/wit camerawerk in industriegebieden ontstond de behoefte iets te doen met mijn gevoel voor kleur. Dit leidde tot het beschilderen van foto’s.
De fotografie verdween daarna geleidelijk naar de achtergrond, en van daaruit ontstond ruimte voor geschilderde kleurrijke landschappen. Hoewel schilderijen een belangrijk deel van mijn werk vormen, zet ik mijn ideeën en gevoelens ook om in andersoortige beelden. Zo maak ik ook ruimtelijk werk van verschillende materialen – mixed media – en houd ik getekende dagboeken bij. In mijn werk komen maatschappelijke betrokkenheid en verbondenheid met de natuur tot uiting. Ik laat mij inspireren door de relatie tussen mens en natuur.
Omdat de mens zelf ook natuur is, gaat het daarbij ook over de relatie tussen de mens en zichzelf. Het werk dat hieruit ontstaat heeft een verhalend karakter en bevat vaak verborgen details. Evenwicht, tijdsverloop, beperkingen en mogelijkheden zijn steeds terugkerende thema’s.
Lighthouse (2008)Lighthouse heb ik speciaal gemaakt voor de verkoopexpositie Vogelvrij, zo vrij als een vogel, die in december 2008 was te zien in de openbare Bibliotheek Beursplein te Hengelo. Deze expositie was een initiatief van het anti discriminatie bureau Art. 1 Overijssel vanwege de 60e verjaardag van de Universele verklaring van de rechten van de mens. De opbrengst van deze expositie, waaraan ook 59 andere kunstenaars deelnemen, kwam geheel ten goede aan Amnesty International.
Voor Lighthouse heb ik mij o.a. laten inspireren door de gedachten die Eleanor Roosevelt in 1958 uitsprak over de vraag waar de universele mensenrechten beginnen. Volgens haar was dat op kleine plaatsen: kantoren, fabrieken en werkplaatsen. Als deze rechten daar geen betekenis hebben, hebben ze weinig betekenis elders. Zij vond dat mensenrechten door de gemeenschap gedragen moeten worden, ook in alledaagse situaties.
Lighthouse is gemaakt van een vogelhuisje, zoals dat aan alle deelnemers is uitgereikt. Het is een combinatie geworden van een kapel en een drenkelingenhuisje. Binnenin is een prisma te zien dat licht verspreidt als er licht op valt. Het interieur is bekleed met veren van vrije vogels. De acht ‘potloden’ dragen het waardevolle. Zij symboliseren de gemeenschap en verwijzen tevens naar de schrijfacties van Amnesty International ten behoeve van gewetensgevangenen.
Het dal der uilen (2008)Wat is wijsheid? Wat betekent het voor een gemeenschap als wijsheid als domheid wordt beschouwd, en domheid als wijsheid? Centraal in deze tekening, die deel uit maakt van de serie The dark side of the moon (2008), staan twee uilen. In de klassieke oudheid was de uil het symbool van de wijsheid vanwege het feit dat uilen actief zijn in het donker. Ze hebben scherpe zintuigen en vinden moeiteloos hun weg in de duisternis. Uilen zien zodoende wat anderen niet zien. In het oude Griekenland was de uil nauw verbonden met de godin Athena, de personificatie van de wijsheid. Het gezegde ‘je moet geen uilen naar Athene dragen’ herinnert nog aan deze tijd.
Later kantelde het beeld. Vooral in de Middeleeuwen ging men de uil zien als een slecht dier vanwege het feit dat het ’s nachts leeft. Het werd daarom geassocieerd met domheid, zaken die het daglicht niet kunnen verdragen, en met de duistere wereld van de duivel. Ook na de Middeleeuwen werd de uil nog lange tijd gekoppeld aan domheid, bedrog en slechtheid. Deze negatieve kijk op de uil leeft voort in het scheldwoord uilskuiken.
Twin Peaks (2005)Met deze installatie vraag ik aandacht voor de relatie tussen ons papierverbruik en het verdwijnen van bossen. Elk vel papier dat geen kringlooppapier is, wordt gemaakt van houtpulp en is zodoende een stukje boom. De proefopstelling die hier is weergegeven is feitelijk een voorstudie voor een installatie van ca. 7 x 7 meter, waarbij honderden vellen blanco papier aan bijna onzichtbare draden om hun as wentelen boven twee bijna manshoge kegels; een van verzaagde bomen en een van versnipperd papier. De subtiele, natuurlijke luchtstroom in combinatie met bovenlicht veroorzaakte een voortdurend wisselend beeld in deze bijzondere voormalige fabriekshal.
Afdeling Recherche (2005)Tijdens de expositie 'In kunst gevangen' in het voormalige politiebureau van Hengelo startte ik als doorlopend project de installatie 'Afdeling Recherche' in de vroegere werkruimte van de recherche. Er was iets gebeurd en 'Afdeling Recherche' probeerde te achterhalen wie en wat. Regelmatig deed ik verslag van de vorderingen van het onderzoek.
Centraal in het kantoor stond een tafel beladen met papiersnippers. Aan het plafond hingen lege documenthouders. Op een groot prikbord werd alle informatie verzameld die voor het onderzoek van belang was. 'Afdeling Recherche' is een ode aan de recherche.
Celdroom (2005)Deze ruimtevullende installatie in een van de cellen van het voormalige politiebureau van Hengelo was o.a. gebaseerd op het gedicht Celdroom van H.M. van Randwijk, verzetsstrijder in de tweede wereldoorlog. Op de rechterwand van cel 11 was de tekst ‘gerechtigheid zal wederkeren’ in de muur uitgehakt, welke aan dit gedicht ontleend is. Op de tegenoverliggende wand waren de namen aangebracht van 10 vrouwen die de dupe werden van onrecht en geweld.
Op de tafel stond een metalen etensbak met drie vakken. Stukjes prikkeldraad en witte kwarts naast toetssteen. Toetssteen werd vroeger gebruikt om de graad van zuiverheid van goud te bepalen. Het betonnen bed was veranderd in een voedertafel, gevuld met een grote hoeveelheid pitten van door vogels verorberde kersen. Op de wand tussen de voedertafel en het smalle raam was een grote, witte driehoek te zien met zilverkleurige vogels onderweg naar het licht. De gehele vloer was bedekt met een laag eendendons.
Celdroom sloot aan bij de wereldwijde campagne van Amnesty International ter bestrijding van geweld tegen vrouwen.
Desert songs (2003)Deze speciaal voor het kunstproject 'Superart' ontworpen serie presse-papiers bestaat uit met acrylverf beschilderde rolstenen. De kracht van stromend water gaf deze stenen hun vorm. De afbeeldingen die ik erop heb aangebracht zijn geïnspireerd door een verblijf in de woestijn. De woestijn is zowel een gevaarlijke als een meditatieve plek. Stromend water symboliseert de stroom van het bewustzijn en de stroom van het bewustzijn geeft het leven vorm.
Hoisting the blue peter (1997)Midden op een ranke verbinding tussen een schaalmodel van de aarde en een in veervorm uitgevoerde ‘blue peter’ bevindt zich een vrouwelijke gestalte. Een ‘blue peter’ is een vlag die gehesen werd vlak voor het vertrek van een zeilschip.
Misschien zullen wij tenslotte broeders zijn (1997)Deze bootvormige constructie is voorzien van een sigaarvormig element in de top, dat subtiel in evenwicht is. Onder invloed van luchtstromingen is dit deel draaibaar en kan het op en neer schommelen. Het geheel is zo gemaakt dat het voorste deel op zichzelf kan blijven staan als het achterste deel losgekoppeld wordt. De titel is ontleend aan een toespraak in 1854 van Seattle, een indiaans opperhoofd van de Dwamish-stam in het noord-westen van de Verenigde Staten.
Bericht aan de reizigers (1996)Dit werk gaat over kwetsbaarheid. Het bestaat uit drie boomvormige delen, elk opgebouwd uit hout en zink. Op het hout zijn zinken blaadjes bevestigd waarop de namen zijn gekerfd van achtereenvolgens in de oorlog vermoorde Joodse kinderen, naar Nederland gevluchte kinderen en van Nederlandse kinderen die geboren zijn in het jaar dat Tjernobyl ontplofte (1986). Aan de voet ervan ligt achtereenvolgens lydiet, gekleurde stenen en witte kwarts. Lydiet is een steensoort die in de oudheid gebruikt werd om de zuiverheid van goud te meten.